• Ayn Rand

  • Tag Cloud

  • Recent Posts

  • Pages

  • Recent Comments

  • Archives

  • Categories

  • November 2017
    M T W T F S S
    « Sep    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Subscription Options:

    Subscribe via RSSSubscribe via LinkedInSubscribe via FlickrSubscribe via Google+Subscribe via YouTubeSubscribe via PinterestSubscribe via Tumblr

Main Content RSS FeedRecent Articles

TNT-Post perikelen. »

Wie verstuurt er nog brieven in het digitale tijdperk? Ik nauwelijks, maar soms moet je wel, zoals toen ik laatst een kennis in Duitsland iets wilde toesturen. Een dame die zichzelf inmiddels te oud vindt voor het internet – haar keus en ik respecteer het. Ik dus netjes een ouderwetse brief schrijven – pen, papier, enveloppe, dat soort zaken uit de prehistorie – en op weg van werk naar huis even bij een postkantoor langs om een postzegel te kopen voor verzending naar het buitenland. Na onacceptabel lang in de rij te hebben gestaan (er zijn toch nog aardig wat klanten voor slakkenpost) had TNT post ook nog de service postzegels tegenwoordig alleen per 5 stuks te verkopen.

Huh?

Ik vraag slechts de dienst één brief naar Duitsland te verzenden, dus het lijkt mij prima dat dat ook één keer in rekening wordt gebracht. Zo werkt het bij mijn bakker, bij mijn slager, bij mijn tankstation en dus ook bij de post. Nee dus, je betaalt ook alvast voor de volgende vier keer dat je een brief naar Duitsland wilt versturen. Dat doe ik zo weinig (ongeveer één keer per jaar), dat tegen de tijd dat ik aan de derde zegel toe ben, waarschijnlijk de tarieven alweer verhoogd zijn. Kan het niet met een stempeltje? Helaas niet en aangezien ik die aardige dame uit Duitsland niet teleur wilde stellen dus maar overstag gegaan voor een veel te dure postzegel.

Inmiddels had de TNT-post een klaagbrief bij ons in de bus gedaan dat met het oog op de terugtredende overheid en de vrije marktwerking nu ook andere spelers in het postbedrijf mijn brievenbus zouden bezoedelen. Gezeur natuurlijk, want decennia lang heeft de TNT als PTT van ons belastinggeld hun monopolie mogen uitoefenen. Maarruh….of ik er maar rekening mee wilde houden dat er, nu ze op eigen benen moeten staan, verschillende postbestellingen op een dag konden zijn en dat als er een poststuk niet bezorgd zou zijn dat níet aan de TNT zou hoeven te liggen.

In het verleden werden er geregeld poststukken niet bezorgd, met name mijn mooie tijdschriften werden nogal eens door de postbodes van (toen nog) de PTT achterover gedrukt, dus veel verschil maakt het mij niet uit.

Echt bont maakte de TNT-post het echter onlangs toen ik eens vergeten was een postzegel te plakken. Ik moest voor de informatiebeheergroep mijn inkomsten opgeven om uit te rekenen hoeveel ik geacht werd aan de studie van mijn kinderen bij te kunnen dragen. Je zou denken dat ze dat makkelijk zelf na kunnen kijken, want alles zit tegenwoordig in de databank van de belastingdienst, maar dat is toch werk voor ze, dus mag ik het ze zelf vertellen. Dat kan kennelijk niet via het internet, dus sturen ze mij een formulier toe. Ik schrijf eerlijk de juiste bedragen van mijn belastingopgave van vorig jaar over en stuur het op. Aangezien overheidsdiensten in het verleden met een antwoordnummer werkten, denk ik niet aan de postzegel. Stom van me, de overheid is inmiddels zover teruggetreden, dat zelfs dat er niet meer afkan. Ik had moeten plakken. Omdat ik dat niet gedaan heb, weigerde IB-groep mijn brief aan te nemen. Terecht, ik doe wel het werk voor ze, maar daarom gaan zij nog niet mijn postzegel betalen. En dus kreeg ik een kaartje van de TNT dat ze kosten hadden moeten maken voor mij om de brief weer naar mij te retourneren. € 1,32 voor het niet bezorgen van mijn brief!

En dan:

Indien u het poststuk opnieuw bij TNT Post aanbiedt, denkt u dan aan de juiste frankering

Even smakelijk om gelachen!

  1. Als ik geen postzegel plak heeft TNT post ook geen verplichting mijn brief te bezorgen, dat zijn de regels van het spel. TNT is nu toch een zelfstandig bedrijf? Eigen risico dus als ze dat toch doen.
  2. Dat IB-groep weigert is eigenlijk te gek voor woorden – zij hebben NB namens de overheid, mij om die info gevraagd, omdat dat kennelijk goedkoper is dan het zelf even op te zoeken. Maar als ik TNT was geweest had ik, als ik al zo stom was geweest de brief  te bezorgen, zeker de brief na de weigering gewoon weggegooid – graag of niet, zou ik gedacht hebben en een verloren zaak zo snel mogelijk afkappen om verder verlies te voorkomen.
  3. Nee, de TNT laat na weigering de brief keuren, bestempelen en plakt er een gigantisch grote kaart op met de mededeling dat zij zojuist kosten voor mij hebben gemaakt. Larie – het is hun keus die kosten te maken. Om geen van die handelingen heb ik gevraagd, en waar ik wel om gevraagd heb, hebben ze niet gedaan, dus ik voel mij niet verplicht te betalen.
  4. Als ik bij een facilitair bedrijf, laten we zeggen mijn energieleverancier, te laat betaal krijg ik doorgaans een boete, maar die is niet drie keer het bedrag dat ik had moeten betalen. Bovendien is dan wel de energie geleverd, terwijl de TNT nog helemaal geen prestatie geleverd had – de brief was namelijk nog helemaal niet bezorgd, wel was de enveloppe onbruikbaar geworden door de kaart en de stempel, die kennelijk indruk op mij moest maken.
  5. Tot slot gaf TNT nog blijk van impotentie door erop te zetten “u heeft tien dagen de tijd om te betalen”. Waar halen ze het recht en de middelen vandaan om dit af te dwingen?

Ik heb natuurlijk niet betaald. Ik ben een eerlijke kerel, dus bij mij had de TNT een goede kans gemaakt als ze hadden gezegd “Wij hebben uw brief bezorgd, maar u bent vergeten porto te plakken. Misschien wilt u dit alsnog aan ons voldoen op rekeningnummer etc…”. Zij zouden de dienst van het bezorgen hebben geleverd, waren klantvriendelijk geweest en hun verlies, als ik niet zou hebben betaald, was tot een minimum beperkt gebleven. Nu hebben ze met hun arrogantie voorgoed mijn goodwill verspeeld.

Als libertariër ben ik natuurlijk voor een terugtredende overheid. Ik ben eigenlijk zelfs voor helemaal geen overheid. Maar er is nu eenmaal wel een overheid omdat we in Nederland besloten hebben dat we niet zonder kunnen. Ik vind het goed en speel het spel wel mee. Maar zou het dan niet prettig zijn als die overheid zich bezig hield met zaken die de infrastructuur van ons land betreffen en dus, naast de energievoorziening, de wegenaanleg, het openbaar vervoer, eventueel het onderwijs, zolang het nog nodig is, met de postbezorging? Niets van dit alles – de overheid treedt terug uit de openbare zaken en dringt als tegenprestatie steeds verder in ons privé-leven binnen.

Het gaat niet zo best met TNT post. Maar goed ook; een bedrijf dat zijn verleden als overheidsbedrijf vergeten is en dezelfde klanten die het bedrijf met hun belastinggeld ooit op poten geholpen hebben nu zo hufterig behandelt mag van mij snel failliet gaan.

Paternalisme »

Dankzij de Europese wetgeving mag Microsoft niet meer zomaar de internetbrowser Explorer verplicht installeren op iedere Windows computer. Dank u wel, mevr. Smit-Kroes, want als ik het goed begrijp hebben we aan u te danken dat de onwetende gebruiker nu weet dat hij een keuze heeft – de wetende gebruiker wist dat namelijk allang. Wist u dat zelf eigenlijk al, of heeft u gewoon een populistisch besluit genomen?

Ik snap de hele ophef niet – het is pure jaloezie op het succes van Bill Gates. Microsoft heeft een product gemaakt voor de massa, voor iedereen die gewoon een computer nodig heeft, maar niet hoeft te weten wat er onder de motorkap zit: Windows. En dus Explorer en Outlook – goed genoeg voor de familie doorsnee. Voor de goede orde: de concurrenten hebben zoiets ook: Linux – voor de übergeek – heeft Firefox als standaard browser (overigens afhankelijk van welke desktop je kiest), Mac – ik zou zeggen voor de untergeek – heeft Safari. De andere browsers, zoals bijvoorbeeld Opera, hebben maar een klein marktaandeel en worden nooit standaard meegeleverd, maar zijn altijd te installeren als je daar de voorkeur aan geeft, ook onder Windows.

Alle besturingssystemen zien er gaandeweg hetzelfde uit; je hoeft allang geen programmeur meer te zijn om Ubuntu of OpenSuse te kunnen gebruiken – het lijkt trouwens verdomd veel op Windows – en Mac neemt je helemaal alles uit handen, werkt inmiddels (net als Linux) ook met Windows applicaties, maar ziet er qua design gewoon erg mooi uit. Alleen ben ik niet bereid 50% meer te betalen voor een computer die alleen maar wit is ipv zwart (en qua specificaties en performance hetzelfde biedt als een IBM-kloon), maar mooi is het zonder meer.

Bill Gates heeft het grootste marktaandeel en is dus de zondebok. Belachelijk. Ten eerste heb ik mijn Windows-computer zo ingesteld dat mijn favoriete browser de default instelling is. Dat kan heel goed in Windows, kon eigenlijk altijd al en je hoeft daar geen whizzkid voor te zijn. Mijn favoriete browser is Firefox en vooral omdat je hem zo geweldig kunt uitbreiden met allerlei add-ons. Natuurlijk staat Explorer nog wel op mijn systeem, en dat is hard nodig, want er worden nog altijd websites gemaakt die alleen in Explorer werken, zoals bijvoorbeeld het schooladministratiesysteem Magister, dat zo’n 70% van de Nederlandse scholen bedient. Het invoeren van cijfers van leerlingen werkt niet onder Firefox. Er zijn nog wel wat voorbeelden te vinden, gaat de Europese Commissie die ook allemaal aanpakken? Want anders heeft het geen zin, natuurlijk.

Nu werd ik bij de wekelijkse updates van Windows Microsoft deze week met het browserkeuzescherm opgezadeld, met de mededeling dat itt andere updates, een eventuele installatie niet ongedaan kon worden gemaakt. Ik hem dus maar niet installeren, je hebt toch al gewoon een keuze voor een bepaalde browser? Maar dat stomme ballonnetje bleef maar jengelen onderin, dus uiteindelijk maar toegegeven en er even opgezet. Weer wat kostbare bytes van mijn harde schijf afgetroggeld die ik liever in dienst van mijn creativiteit en productiviteit zou hebben gesteld.

Het argument is natuurlijk dat nu eenmaal niet iedereen weet hoe hij een andere browser als default moet instellen en dat de zwakkeren dus tegen de overmacht van Microsoft beschermd moeten worden. Jaja, zoals altijd zijn de zwakken in de samenleving hét argument van de overheid om iedereen de wet voor te kunnen schrijven en de wereld weer wat stroever om haar as te laten draaien. Die zwakkeren hebben namelijk geen benul wat er allemaal te koop is – het zijn tenslotte niet voor niets zwakkeren – en zijn blij dat iemand (Bill Gates) dit alles zo netjes en betaalbaar voor ze heeft bedacht. Waarschijnlijk weten ze niet eens (en willen ze ook niet weten) dat er nog andere opties zijn; die mensen gaan gewoon naar Dixons, Mediamarkt, BCC of een willekeurige andere dozenschuiver en vragen naar een computer met een sexy monitor of een soepele betalingsregeling. Wijst u er maar een aan, meneer.

Een browserkeuzescherm?  Iemand die niet kan bedenken dat personaliseren meer is dan het kiezen van een ander bureaublad heeft waarschijnlijk helemaal geen behoefte aan een andere browser – zo’n persoon wil gewoon een beetje surfen en e-mailen en de rest zal hem een zorg zijn. Zoals altijd denk ik: laat de mensen nou met rust en neem eens een besluit dat dingen mogelijk maakt en niet alleen maar verbiedt.

Nihil Obstat »

Nihil Obstat – letterlijk: niets staat in de weg – stond er vroeger onder ieder muziekstuk dat bedoeld was om in de kerk te worden uitgevoerd. Ik kan het weten, want ruim 19 jaar was ik kerkmusicus. Ook toen ik, op mijn 28ste, van mijn geloof viel ben ik de kerk nog lang van dienst geweest met mijn kwaliteiten als koordirigent en organist. Hypocriet? Ik vind van niet. Ik vond het heerlijk om te doen, want de kerk waar ik werkte was nog lekker conservatief en zong dus veel Latijn; missen van Mozart, Haydn, Gretchaninoff stonden op het repertoire, naast gregoriaans. Min of meer het hele Liber Usualis heb ik zo wel een keer of tien rond gezongen en laten zingen. Ik geloofde inmiddels geen woord meer van alles wat ik liet bezingen en het kon het koor noch de pastoor iets schelen – ze wisten ervan, maar de muziek klonk goed en ze lieten me dus met rust. En ik hen – leven en laten leven.

Natuurlijk hadden de meeste geestelijken een sterke voorkeur voor Nederlandstalig repertoire. Vanuit liturgisch perspectief bekeken waarschijnlijk ook wel terecht, maar mijn belangstelling was uitsluitend muzikaal gericht – voor een paar stomme liedjes kom ik op zondagochtend mijn bed niet uit. Dus ben ik gestopt toen dat allemaal steeds meer en meer de overhand ging krijgen.

Die liedjes kwamen in de kerk sinds 1964;  na het Tweede Vaticaans Concilie besloot de paus dat het Latijn niet meer de taal van de kerk was. Althans niet per sé. Voor sommigen betekende dat dat het Latijn helemaal niet meer mocht en er werden liederen geleend bij de protestanten, die immers al eeuwen een volkstaaltraditite hadden, om snel aan repertoire te komen. Het heeft zeker een bijdrage geleverd aan de leegloop van de kerk.

En toen was er de uitgetreden priester Huub Oosterhuis, die ook dichtte. Dankzij hem werd het repertoire, voor een groot deel samengevat in de “Randstadbundel”  in hoog tempo aangevuld met zijn teksten waarvan het poëtisch gehalte zo hoog was, dat de liederen vaak nog onbegrijpelijker waren dan het Gregoriaans. Ook “mijn” koor moest een enkele keer deze lieden zingen en de zangers deden dat nooit van harte. Maar we kochten daarmee de vrijheid ook “echte” muziek te mogen zingen.

De liederen waren vaak van bedenkelijk niveau, maar gelukkig waren vroeg het niet veel van onze repetitieavond om ze in te studeren. Je kunt niet altijd je zin krijgen, dus vooruit, we zongen ze gewoon voor het Vaderland weg en ik zorgde voor een pakkende orgelbegeleiding, dan merkte je het niet zo. Nu lees ik vandaag in de krant dat er 17 liederen uit dit “Gooi & Stichtrepertoire” in de ban worden gedaan. Op de lijst liederen die in de Volkskrant gepubliceerd staat, staan er vrij weinig die ik van vroeger nog ken. Natuurlijk “Uit vuur en IJzer”, ook bekend als het chemicaliënlied (wij noemden het overigens altijd het AKZO-lied). Nou ja, het zong wel lekker weg, maar als de tekst niet stichtend genoeg is, ja dan kan het natuurlijk niet hè. 🙂

Heel nieuw is deze ontwikkeling niet: het bepalen van het repertoire is een manier om alle gelovigen dezelfde kant op te laten kijken. Van Plato tot Hitler is muziek gebruikt om mensen in je macht te krijgen. Paus Gregorius kreeg in de 6e eeuw heel Europa bekeerd toen hij het Gregoriaans organiseerde, met als PR-stunt de bewering dat de gezangen hem door een duif van godswege waren ingefluisterd. Toen er enige eeuwen later door wildgroei vele latijnse sequentiae waren ontstaan, moest er weer worden ingegrepen om de kudde bij elkaar te houden. Sequentiae zijn eigenlijk lange coloraturen op de tekst “alleluia”, maar om de lange melismen te onthouden werden er teksten opgemaakt. Niet altijd even nette teksten overigens, maar de melodieën bleven wel hangen en gingen een zelfstandig leven leiden naast het vaste repertoire. Er zijn er duizenden van gemaakt. Tot de paus ex cathedra besloot dat er nog maar vijf van deze sequentiae voor de liturgie geschikt zijn. Ik weet niet hoe daar indertijd op gereageerd is, maar het zal ongetwijfeld even slikken zijn geweest.

Na het tweede Vaticaans Concilie werd van deze vijf sequentiae ook nog het “Dies Irae” geschrapt. De tekst over hel en verdoemenis paste niet langer bij de nieuwere opvattingen van de kerk over troost en hoop op verrijzenis na het overlijden. Geen weldenkend musicus heeft dat ooit kunnen verwerken, want daarmee zette de kerk in één streep de prachtige requiems van o.a. Mozart en Fauré buiten de kerkmuziek (die van Verdi en Berlioz zijn waarschijnlijk nooit voor de liturgie bedoeld).

Ook nu is het dus weer tijd te snoeien in de wildgroei van frivole wijsjes en teksten “om de mensen te pleasen”. Maar God moet ervan gruwen weten de leiders die het weten kunnen. Dat leidt tot keuzes die ik ook niet kan volgen, maar ik heb dan ook geen directe verbinding met God.  Zo mis ik op de lijst geschrapte liederen het merkwaardige “Wie zijn leven niet wil geven”, met verderop de vreemde tekst “die zal weten, opgegeten, dat hij leeft”.  Schrijf nog eens een gedicht! Ik heb nooit begrepen waar dat “opgegeten” nou op slaat en geen priester heeft het me ooit kunnen uitleggen. Maar hij mag dus blijven – Nihil Obstat.

Nou is dit ook qua melodie een vrij stom liedje, maar persoonlijk houd ik erg van de melodie “Een smekeling zo kom ik tot uw troon”. Met daarin de – zeker op dit moment –  ietwat dubbelzinnige tekst in het tweede couplet: “Hij doet met ons, hij gaat ons in en uit”. En even verderop “wil met ons spelen, neemt ons tot zijn bruid”. Het koor lag altijd in een stuip tijdens het zingen van deze woorden. Toch zie ik het lied niet op De Lijst staan – Nihil Obstat.

Gelukkig hebben gelovigen zo hun eigen manier van burgerlijke ongehoorzaamheid. Zo is er het para-liturgische lied “Maria Mild en Machtig”, waar wij vrolijk heiligschennend zongen “Maria wild en drachtig”. Of “Magnificat, Annie mag mee naar oma toe“, in plaats van “Anima Mea Dominum”.

Natuurlijk is Oosterhuis boos op de nieuwe censuur, hij ziet zijn inkomsten uit de royalties al dalen. Maar verder begrijp ik al dat gemopper niet! Niets let je natuurlijk als gelovige om in je huiskapelletje, op de fiets of waar dan ook tot meerdere eer en glorie Gods – of gewoon tot genoegen van jezelf – “Uit vuur en ijzer” te zingen als je daar een beter mens van wordt.

Als je zingt, dan bid je dubbel, schijnt Augustinus gezegd te hebben. Zing dus, beminde gelovigen, zing en vooral: zing wat je wilt.

Sing like there’s no one listening;
dance like there’s no one watching;
love like you’ll never get hurt; and
live like there’s Heaven on Earth.

Mens durf te zingen! En laat de kerk alsjeblieft maar weer lekker conservatief worden. Geen weldenkend mens neemt het nog serieus – toch? – en hopelijk komt er weer ruimte voor gewoon mooie muziek. Dat is tien keer stichtender dan een lege liturgie met een kudde slapende kerkgangers en een kakelende pastoor met culturele bloedarmoede.

De Kerk en haar Kruis »

Karlheinz Deschner’s boek uit 1974 lijkt op dit moment actueler dan ooit.

In De Kerk en haar kruis laat Deschner nog onthullender zien, hoe in het christendom in de loop van de eeuwen tegen de seksualiteit is aangekeken en hoe dat deels misbruikt is om macht over mensen uit te oefenen,. Dit hoofdstuk in de geschiedenis heeft pas in het laatste decennium publieke processen te zien gegeven tegen misbruik van parochianen door rooms-katholieke priesters of gemeenteleden door protestantse geestelijken, helaas veel voorkomende feiten. Hoewel de auteur beide geslachten in zijn onderzoek betrekt, is in de laatste decennia de belangstelling allereerst naar de achterstelling van de positie van vrouwen gegaan, en daarover gaat dit onthullende boek nog niet speciaal. Maar het is buitengewoon leerzaam door het uitgebreide feitenmateriaal uit alle eeuwen. De auteur schrijft in zijn voorwoord dat hij begrip heeft voor de neiging tot grappen maken, parodiëren, kortom weglopen van de werkelijkheid als het over deze feiten gaat. Maar ook dat de enige oplossing is, ze onder ogen te zien en er iets (minder afschuwelijks) voor in de plaats te stellen. Geen lichte kost dus. Maar uiterst informatief. Via Boudewijn Koole

Ik las het boek alweer flink wat jaartjes geleden – het moet vóór 1994 zijn geweest, want het komt nog niet op mijn boeken-leeslijstje voor. Met iemand die een overtuigd volgeling van de kerk was (en toch een goede vriend van mij was) sprak ik indertijd over Deschner’s boek en hij verwierp de inhoud met als argument dat Deschner zelf een katholiek geestelijke was geweest, die uit de kerk was gezet – het boek zou een laffe wraakoefening zijn geweest.

Deschner had zijn boek echter goed gedocumenteerd en met voetnoten onderbouwd. Behalve dat het gaat over hoe de regels mbt seksualiteit door priesters misbruikt zijn om macht over mensen uit te oefenen, zijn er ook hoofdstukken over hoe er in kloosters nogal eens een scheve schaats werd gereden. Ik sta dan ook niet verbaasd over de recente beschuldigingen, wel over het feit dat er pas zo laat werk van gemaakt wordt. Nu – 45 jaar na het verschijnen van het boek – de volle omvang van het seksueel misbruik voor iedereen niet meer te ontkennen is geworden, besluit de kerk eindelijk dat er maar eens een “onafhankelijk” onderzoek moet worden gedaan en dat er moet worden nagedacht over “sorry” zeggen.

Sorry zeggen is mooi, maar ik vind het iets te makkelijk. Je hebt niets aan een excuus over het verleden als er niet een belofte voor de toekomst inzit. De harde waarheid is natuurlijk dat, hoe verwerpelijk seksueel misbruik in het algemeen en door geestelijken in het bijzonder ook is, het veroorzaakt wordt door het verplichte celibaat en de daaruit voortkomende seksuele repressie – iets wat tot nu toe in de hijgerige berichtgeving over de zaak opvallend buiten beschouwing wordt gelaten. De paus zou er m.i. dan ook goed aan doen het celibaat per direct af te schaffen – volgens Deschner is het pas vrij laat in de geschiedenis van de kerk ingevoerd. Onzinnig is het celibaat in ieder geval zolang het geen vrije individuele keuze is; het is duidelijk dat een leven zonder seks voor vrijwel niemand gezond is.

En natuurlijk zijn er claims van slachtoffers; geld maakt immers niet gelukkig, maar het lijdt wel wat gemakkelijker. Zonder het persoonlijk drama van de slachtoffers te willen bagatelliseren, maar het voelt een beetje als het claimen bij de tabaksindustrie dat je longkanker hebt opgelopen door roken: een gewoonte waar je ooit zelf tegen beter weten in aan begonnen bent. De slachtoffers van seksueel misbruik zouden hun claim beter kunnen leggen bij hun ouders die hun indertijd in een dergelijke omgeving gebracht hebben, terwijl de risico’s bekend waren. Zelf ben ik gelukkig nooit misdienaar geweest (hoewel mijn moeder nog een zwakke poging gedaan heeft me zover te krijgen), maar in mijn jeugd, zo’n veertig jaar geleden, werd misdienaars al door hun ouders verboden ooit alleen met meneer Pastoor naar zijn kamer te gaan. Respect voor de geestelijkheid, dat wel, maar gek waren we niet.

Het wordt hoog tijd dat mensen gaan begrijpen dat ze de kerk en haar leiders niet nodig hebben, zelfs niet als je in een god gelooft of graag in de bijbel leest. Wie zei er ook al weer dat religies opium voor het volk waren? Waarom zou je je door een geestelijke die beweert een particulier lijntje met God te hebben de wet laten voorschrijven? Het is duidelijk dat geestelijken zich zelf niet eens aan de regels kunnen houden die zij aan hun volgelingen opleggen.

Ik ben al jaren lang mijn eigen paus en dat bevalt me prima. Mijn geloofsbelijdenis staat hier en in mijn catechismus staat maar één doodzonde: het kritiekloos opvolgen van regels die bedacht zijn door een zelfbenoemde “autoriteit”.

Bruce Schneier on Security »

Op zijn Blog over Privacy op het Web geeft Bruce Schneier een reactie op een interview dat Eric Schmidt (Google CEO) had met Maria Bartiromo (CNBC) over Google en de manier waarop deze zoekgigant omgaat met onze privacy. Schmidt’s standpunt is

“If you have something that you don’t want anyone to know, maybe you shouldn’t be doing it in the first place.”

Daar is iets voor te zeggen natuurlijk.
Maar de reactie van Schneier is ook zeker het overdenken waard:

Privacy protects us from abuses by those in power, even if we’re doing nothing wrong at the time of surveillance.
(…)
Too many wrongly characterize the debate as “security versus privacy.” The real choice is liberty versus control. Tyranny, whether it arises under threat of foreign physical attack or under constant domestic authoritative scrutiny, is still tyranny. Liberty requires security without intrusion, security plus privacy. Widespread police surveillance is the very definition of a police state. And that’s why we should champion privacy even when we have nothing to hide.

New Scientist’s plan for a better world »

Via New Scientist
BLUEPRINT FOR A BETTER WORLD

We live in an imperfect world. Poverty, disease, lack of education, environmental destruction – the problems are all too obvious. Many people don’t have clean water, let alone enough food, and the unsustainable lifestyle of the wealthy few is storing up catastrophic climate change.

Can we do anything about it? You bet we can. Technology is a double-edged sword, but science and reason have made our lives immeasurably better overall – and only through science and reason can we hope to make a real difference in the future. So here and over the next three weeks, New Scientist will explore diverse ideas for making the world a better place, and the evidence backing them.

This week, we look at some radical ideas for transforming society and changing the way countries are run. We also examine the state of the world as it is today, to see whether things are getting better or worse.

Next week, we’ll report on what you as an individual can do to make a difference. Then we’ll explore what many see as the fundamental problem: overpopulation. And finally, we’ll ponder the profound and long-lasting changes we are making to our home planet.

Er zijn wel enige interessante – hoewel niet echt radicale – ideeen, maar het nadeel is dat overal wel een overheid voor nodig is om toezicht te houden op de naleving van deze voorstellen.

Beware of common sense

Good intentions are not enough. If leaders and governments are serious about achieving their aims, they must base their actions on hard evidence

Legalise drugs

Far from protecting us and our children, the war on drugs is making the world a much more dangerous place

Give police your DNA

Whose DNA profiles should police be allowed to keep in their databases? The only fair and effective answer is everybody’s.

Redefine the bottom line

Governments need to find better ways of measuring progress than simply looking at wealth

Find out if we can cool the planet

We need to do our homework rather than assume geoengineering can stave off disaster

Tax carbon and give the money to the people

Goods should be taxed to reflect the damage they do to the planet, with revenues redistributed to society

Learn to love genetic engineering

The technology environmentalists love to hate really could play a big role in saving the planet

End the pillaging of the high seas

To have any chance of saving the oceans’ richness as climate change kicks in, we have to put a stop to the free-for-all out on the open oceans

Generate a feed-in frenzy

Paying people who generate green energy and feed it back to the grid is the best way to boost uptake of renewable energy

Take Friday off… forever

The four-day week could boost employment, save energy and make us happier

Erg inspirerend vind ik ook deze pagina:
Better world: Big thinkers, big ideas Daarin bijvoorbeeld dit voorstel:

The best way to make the world a better place is to make it not the only place for us.

We should establish a self-supporting colony on Mars. That would make us a two-planet species and improve our long-term survival prospects by giving us two chances instead of one. It would change the course of world history – you couldn’t even call it world history any more.

We should do this before money for the space programme runs out.

J. Richard Gott, astrophysicist, Princeton University

Googles “Bieb van de toekomst” »

Uitgevers vrezen een digitaal monopolie van Google, dat miljoenen boeken scant en op internet zet

Beter dan verbieden lijkt mij: concurreer eens mee! Waarom doet Google dit? Het gaat om boeken waarvan de auteursrechten nog niet zijn verlopen, maar die door de uitgevers niet meer de moeite waard worden bevonden om uit te geven. Naar de bieb dus, of hopen op een tweedehandsexemplaar als je zo’n boek wilt lezen.
Nu is er dus, sinds enige tijd, een derde optie: Google. Ik heb daar met mijn liefde voor boeken en informatie al meerdere malen van mogen profiteren en heb dat ook al eens beschreven. Een goede zaak!
De uitgeverijen, die de macht lekker in handen dachten te hebben en houden, hebben nu het nakijken. Ze hadden natuurlijk ook zelf die boeken in e-books versies kunnen uitgeven, maar zo snel denken ze daar niet. Nu Google al die literatuur beschikbaar gaat stellen knijpen ze hem; dankzij het internet is de reguliere boekhandel en alles wat daar aan Middeleeuwse gilde-structuren bijkomt – straks overbodig.
Het NUV (Nederlands UitgeversVerbond) tracht zich nog te beroepen op het omgekeerde systeem dat Google hanteert, waarbij auteurs en uitgevers niets wordt gevraagd, maar zelf bezwaar moeten aantekenen. Beetje inconsequent; toen Ab Klink het electronisch patientendossier instelde en iedereen daarin opnam tenzij je bezwaar maakte (wat ik gedaan heb), werd er positief gereageerd: waarom werd dat ook niet zo gedaan met het (nier-)donorschap? Kijk: daar was ik nou weer op tegen: het gaat bij het donorschap om de zeggenschap over het eigen lichaam, zelfs als je dood bent het ultieme privé-eigendom, maar in het geval van Googles wereldbieb gaat het om “ons” cultuurbezit. Of is er nu ineens een auteur die niet gelezen wil worden? Het zijn de uitgeverijen die de ontsluiting van dit cultuurgoed tegenhouden als het voor hun niet winstgevend genoeg is.
Het is niet langer tegen te houden: het internet heeft voor een vrije informatie-voorziening gezorgd. Opslagruimte kost in het digitale tijdperk bijna niets meer, itt papier en drukinkt. Beter dan te jeremiëren over “rechten” waar niets meer mee wordt gedaan (dáár zijn de auteurs de dupe van!) is het om zelf in het gat te springen en de boeken uit het eigen fonds online beschikbaar te stellen. Want het is inderdaad wel zorgelijk als Google straks de enige is die de wereldbibliotheek in handen heeft. Maar dat is toch nog altijd beter dan een zekere tocht naar de kelders der vergetelheid.

Oog om oog… »

Iraanse man krijgt zuur in ogen als straf

Een jonge Iraanse raakte blind toen een afgewezen huwelijkskandidaat zuur in haar ogen gooide. Ze pleitte ervoor dat de dader werd bestraft met hetzelfde lot. De rechter gaf haar gelijk.
(…)
Een van haar afgewezen aanbidders, Majid Movahedi, zette haar leven vier jaar geleden volledig op zijn kop door zwavelzuur in haar gezicht te gooien. Het was het begin van een lange lijdensweg die haar blind achterliet. Haar aanvaller kreeg enkele weken geleden van een Iraanse rechtbank te horen dat als vergelding voor zijn daad zwavelzuur in zijn ogen zou worden gedruppeld.

Ja, dat is niet kinderachtig.

Internationale media beschreven het vonnis als het zoveelste voorbeeld van Iraanse mensenrechtenschendingen, (…)

Dat is nou ons beschaafde Westen: de mensenrechten van de dader moeten gerespecteerd – terwijl de dader zelf zich helemaal niets van mensenrechten voor zijn slachtoffer aantrekt. ‘t Is natuurlijk hard, maar dat is het voor Bahrami (30) ook. Wat ik zo op de foto zag was ze trouwens niet alleen blind, maar ook nog behoorlijk verminkt.

Ik zou er niet graag voor pleiten om hier ook een “oog om oog”-beleid toe te passen. Maar ik zou zo graag van de protesterende media willen horen welke straf wel voldoet. Een jaartje of twee zitten?

The World Owes Me A Living »

Quotes, altijd interessant. Ik heb een abonnementje op de RSS feeds van Freedictionary, daar zitten ook dagelijks quotes in. De uitspraken van Mark Twain, die we natuurlijk vooral kennen als de schrijver van Tom Sawyer, zijn altijd goed voor diepere gedachten. Zoals deze, die ik vandaag aantrof:

Don’t go around saying the world owes you a living. The world owes you nothing. It was here first. – Mark Twain (1835-1910)

Ik herkende deze uitspraak van mijn geliefde boek “Looking Out for # One” van Robert Ringers. Ik heb al eens over dit boek geschreven. Even van mijn boekenplank halen, ver weg inmiddels want de inhoud van het boek heb ik mij volledig eigen gemaakt.

A person who has the absurd notion that anyone, particularly “the world” owes him anything is destined not only for a lifetime of failure, but tremendous bitterness and frustration as well. Until such a person gets such a presumptuous notion out of his head, he’ll never get out of the starting gate, much less succeed

Nou denk je natuurlijk weer: egoïsme! Inderdaad, die mooie filosofie, die helemaal niets met grijpen en graaien te maken heeft. In de omschrijving van Ayn Rand is egoïsme:

Egoism – rational self-interest – is the correct policy -’selfishness’. Involves not sacrificing yourself to others, nor sacrificing others to oneself. Man’s life is not ruled by conflict, it does not require martyrs. Neither does egoism rule out caring for those whom you value.

Als Ringers het bijvoorbeeld over liefde heeft, past hij hierop zijn “The-World-Owes-Me-A-Living-theorie” als volgt toe:

It goes without saying that you can’t afford to forget your lover’s Weight-and-Balance Happiness Scale, either. This definitely is the wrong area for yo to become an unthinking victim of the World-Owes-Me-A-Living Theory. I’ll tell you exactly how much love you can expect from a lover: the exact amount you earn. You can never be free to enjoy the goodies in life unless you seek to earn everything you wish to receive. That goes for money; it goes for friendship; it goes for self-respect; it goes for love. (p. 291)

En ik denk even aan een tekst uit de musical “Oklahoma”:

If you can’t give me all, give me nothing,
and nothing’s what you get from me

en weer terug naar Ringers, als hij het, meer algemeen, over vriendschap heeft:

Therefore, when you “sacrifice” for a friend, it is, hopefully, a conscious, rationally selfish action on your part. It’s a goodwill gesture towards another person whose friendship gives you pleasure.

Succes, zakelijk en privé, gaat altijd met een investering van eigen kant gepaard. Het is een van de zes afgeleide deugden van Ayn Rand:

Independence is one’s acceptance of the responsibility of forming one’s own judgments and of living by the work of one’s own mind, it is an orientation towards reality, not towards living off of others.

Een rationele kijk op de menselijke verhoudingen is de beste kans op geluk:

In existential terms, the moral man’s reward is life.
In emotional/spiritual terms, the concomitant reward is happiness.

AEIOU »

Ja, het deed mij eerst ook denken aan mijn verre verleden als katholieke jongen toen ik in de mooie Gregoriaanse zangboeken na het Gloria Patri de afko “euouae” zag staan en daarop de tekst “Et In Saecula Saeculorum, Amen” moest zingen. Ik schaam me niet voor dit verleden: ik heb mijzelf immers genezen (al ging dat niet zonder slag of stoot) en hoewel ik een zwak plekje voor Gregoriaans in mijn muzikantenhart heb gehouden, bleken de klinkers niets met het Gloria Patri te maken te hebben.

Daarna dacht ik nog dat het een echolaliaanse tekst was van een Tourette-patient. De koordirigent in mij zag onmiddelijk dat het alle vijf klinkers waren die ik zo goed uit Hellwag’s klinkerdriehoek ken. Helaas, weer mis.

Deze vijf magische letters zijn de vijf polen van mijn psychologische ego: Ik ben, volgens de Breyers-Devere Probe of Human Worth (BDPHW) een Absolutistische, Egoïstische, Intelectualistische, Optimistische Übermensch.

Che?

Moral Absolutist (A) vs. Moral Relativist (R)

Moral absolutists believe in an absolute moral structure, usually based upon a religion or a dubious belief-system such as Freudianism and Marxism. They are apt to use phrases such as “It’s only right!”

Relativists believe that morals are relative to a situation, and can rarely make expedient business decisions, or even decide where to have dinner.

Egoists (E) vs. Team-Players (T)

Egoists perform best in individual endeavors such as the arts, in which it is imperative that one consciousness grasp the whole undertaking. They also relate everything you say in terms of events in their own lives, no matter how remote the connection.

Team players function best in a team environment, but they may or not be leaders (See Übermensch). Team Players may be sheep who hide their mediocrity in the crowd.

Intellectual (I) vs. Feeler (F)

Intellectuals approach problems with thought, but can’t even eat a sandwich without telling you about some book you never read.

Feelers respond emotionally and immediately, and do not tend to filter experience through their logical faculties. Feelers want their feelings affirmed, and understood, but rarely analyzed, especially by intellectuals, and certainly not be Absolutist Intellectuals.

Optimist (O) vs. Pessimist (P)

Optimists believe the universe tends toward progress, and usually carry themselves in a happy manner that is especially irksome to pessimists.

All pessimists believe that they are realists, and that their individual world is programmed for defeat.

Übermensch/Überfrau (U) vs. Sheep (S)

Übermenschen (“overmen”) have overcome self-doubt, and do whatever they do confidently; they are the leaders of the team if Team-Players, and often are blazingly original minds if Egoists. Masters of themselves, they refuse to be dominated by (or even interested in the lives of) other people.

Sheep, whatever their other qualities, follow the herds, and try to hide their indelible mediocrity. Sheep who are also Team Players, function well in such a milieu, while Egoistic Sheep always make noises about being better than the other sheep and being Übermensch material, but seldom are.

Op wie lijk ik dan? Ieder mens is natuurlijk uniek, maar ik kom het meest overeen met Theodoor Roosevelt en Alan Greenspan. Niet de minste. Qua beroep zou ik Televisie-evangelist moeten worden, of een “smiling Butler” in de stijl van Ayn Rand. Ayn Rand klopt wel, maar die butler, of erger nog, die evangelist….nou nee.

Trouwens even nog gezocht naar de “smiling butlers” vond ik dit op Noodle Food, een website van Diana Hsieh:

This “Strange Bedfellows” article first caught my attention for its bizarre understanding of Ayn Rand. Here’s how it starts:

In the mid-20th century a brash author, Ayn Rand, wrote two best selling novels, The Fountainhead (1943), and Atlas Shrugged (1957). Rand was the consummate economic conservative. In her world the good guys were entrepreneurs, tycoons who bought land, built factories, and lived in lush splendor. She hated taxation, hated government, hated anything that stood in the way of strong people who got what they wanted. Billboards and smiling butlers were the symbols of virtue in Rand’s world. There were no other. Her bold, courageous capitalists slept around at will, as promiscuous as pit bull terriers. Mom and dad, church on Sunday, or anything that smacked of charity was for liberal do-gooders.

I love the bit about “smiling butlers,” since nary a butler appears anywhere in Ayn Rand’s fiction, as far I recall. (I searched the Objectivism Research CD-ROM for the term “butler” but came up with no hits.)

Just for the record, I should say that Ayn Rand opposed coercive taxation, advocated limited government, and championed the individual rights of all, including producers. That’s a far cry from “hat[ing] taxation, hat[ing] government, hat[ing] anything that stood in the way of strong people who got what they wanted.” Although I’m not exactly sure how promiscuous pit bull terriers are, none of Ayn Rand’s heroes were “casual and unrestrained in sexual behavior” by any stretch of the imagination.

The article is equally inaccurate in its characterization of capitalism. However, the delicious irony is that its basic point — that the altruism of Christianity is inconsistent with capitalism — is from Ayn Rand herself. But don’t get too excited… it advocates abandoning capitalism for Christianity.