RSS Feed for This PostCurrent Article

De Kerk en haar Kruis

Karlheinz Deschner’s boek uit 1974 lijkt op dit moment actueler dan ooit.

In De Kerk en haar kruis laat Deschner nog onthullender zien, hoe in het christendom in de loop van de eeuwen tegen de seksualiteit is aangekeken en hoe dat deels misbruikt is om macht over mensen uit te oefenen,. Dit hoofdstuk in de geschiedenis heeft pas in het laatste decennium publieke processen te zien gegeven tegen misbruik van parochianen door rooms-katholieke priesters of gemeenteleden door protestantse geestelijken, helaas veel voorkomende feiten. Hoewel de auteur beide geslachten in zijn onderzoek betrekt, is in de laatste decennia de belangstelling allereerst naar de achterstelling van de positie van vrouwen gegaan, en daarover gaat dit onthullende boek nog niet speciaal. Maar het is buitengewoon leerzaam door het uitgebreide feitenmateriaal uit alle eeuwen. De auteur schrijft in zijn voorwoord dat hij begrip heeft voor de neiging tot grappen maken, parodiëren, kortom weglopen van de werkelijkheid als het over deze feiten gaat. Maar ook dat de enige oplossing is, ze onder ogen te zien en er iets (minder afschuwelijks) voor in de plaats te stellen. Geen lichte kost dus. Maar uiterst informatief. Via Boudewijn Koole

Ik las het boek alweer flink wat jaartjes geleden – het moet vóór 1994 zijn geweest, want het komt nog niet op mijn boeken-leeslijstje voor. Met iemand die een overtuigd volgeling van de kerk was (en toch een goede vriend van mij was) sprak ik indertijd over Deschner’s boek en hij verwierp de inhoud met als argument dat Deschner zelf een katholiek geestelijke was geweest, die uit de kerk was gezet – het boek zou een laffe wraakoefening zijn geweest.

Deschner had zijn boek echter goed gedocumenteerd en met voetnoten onderbouwd. Behalve dat het gaat over hoe de regels mbt seksualiteit door priesters misbruikt zijn om macht over mensen uit te oefenen, zijn er ook hoofdstukken over hoe er in kloosters nogal eens een scheve schaats werd gereden. Ik sta dan ook niet verbaasd over de recente beschuldigingen, wel over het feit dat er pas zo laat werk van gemaakt wordt. Nu – 45 jaar na het verschijnen van het boek – de volle omvang van het seksueel misbruik voor iedereen niet meer te ontkennen is geworden, besluit de kerk eindelijk dat er maar eens een “onafhankelijk” onderzoek moet worden gedaan en dat er moet worden nagedacht over “sorry” zeggen.

Sorry zeggen is mooi, maar ik vind het iets te makkelijk. Je hebt niets aan een excuus over het verleden als er niet een belofte voor de toekomst inzit. De harde waarheid is natuurlijk dat, hoe verwerpelijk seksueel misbruik in het algemeen en door geestelijken in het bijzonder ook is, het veroorzaakt wordt door het verplichte celibaat en de daaruit voortkomende seksuele repressie – iets wat tot nu toe in de hijgerige berichtgeving over de zaak opvallend buiten beschouwing wordt gelaten. De paus zou er m.i. dan ook goed aan doen het celibaat per direct af te schaffen – volgens Deschner is het pas vrij laat in de geschiedenis van de kerk ingevoerd. Onzinnig is het celibaat in ieder geval zolang het geen vrije individuele keuze is; het is duidelijk dat een leven zonder seks voor vrijwel niemand gezond is.

En natuurlijk zijn er claims van slachtoffers; geld maakt immers niet gelukkig, maar het lijdt wel wat gemakkelijker. Zonder het persoonlijk drama van de slachtoffers te willen bagatelliseren, maar het voelt een beetje als het claimen bij de tabaksindustrie dat je longkanker hebt opgelopen door roken: een gewoonte waar je ooit zelf tegen beter weten in aan begonnen bent. De slachtoffers van seksueel misbruik zouden hun claim beter kunnen leggen bij hun ouders die hun indertijd in een dergelijke omgeving gebracht hebben, terwijl de risico’s bekend waren. Zelf ben ik gelukkig nooit misdienaar geweest (hoewel mijn moeder nog een zwakke poging gedaan heeft me zover te krijgen), maar in mijn jeugd, zo’n veertig jaar geleden, werd misdienaars al door hun ouders verboden ooit alleen met meneer Pastoor naar zijn kamer te gaan. Respect voor de geestelijkheid, dat wel, maar gek waren we niet.

Het wordt hoog tijd dat mensen gaan begrijpen dat ze de kerk en haar leiders niet nodig hebben, zelfs niet als je in een god gelooft of graag in de bijbel leest. Wie zei er ook al weer dat religies opium voor het volk waren? Waarom zou je je door een geestelijke die beweert een particulier lijntje met God te hebben de wet laten voorschrijven? Het is duidelijk dat geestelijken zich zelf niet eens aan de regels kunnen houden die zij aan hun volgelingen opleggen.

Ik ben al jaren lang mijn eigen paus en dat bevalt me prima. Mijn geloofsbelijdenis staat hier en in mijn catechismus staat maar één doodzonde: het kritiekloos opvolgen van regels die bedacht zijn door een zelfbenoemde “autoriteit”.

Trackback URL

Post a Comment

  • Ayn Rand

  • Tag Cloud

  • Recent Posts

  • Pages

  • Recent Comments

  • Archives

  • Categories

  • December 2017
    M T W T F S S
    « Sep    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Subscription Options:

    Subscribe via RSSSubscribe via LinkedInSubscribe via FlickrSubscribe via Google+Subscribe via YouTubeSubscribe via PinterestSubscribe via Tumblr